Kendimi Özledim

Kendimi Özledim
21 Aralık 2017 tarihinde eklendi, 1.219 kez okundu.

KENDİMİ ÖZLEDİM

Bir sabah, farklı bir güne uyanmak, içimde gezinen kalabalıkları yanı başıma toplayıp, mutlu bir fotoğraf karesinin en soluna ilişmek değil, tam da ortasında durup, gülümseyebilmek isterdim. Yalnızlık, ne doğurgan bir duygudur aslında. Vazgeçtiğin ne kadar insan varsa, içinde mekân kuruyor. Sessiz tarafında, koca bir şehir inşa ediyor, içine yalandan dostlar, hayali sevgililer yerleştiriyorsun. Eksilmiyor, çoğalıyorsun ve türlü türlü çeşitleniyor yalnızlık. Kimi zaman ise orada bile ıssız bir tenhaya çöküveriyorsun. Derin derin susuşlar, ardından dile gelmeyen kelimeler, dilinin ucunda, dişlerinin arasında sıkışıp kalıyor; en çok da o dokunuyor ya insanın ruhuna. Sol yanında bir matem havası esip duruyor.

Köşeli çıkmazlarda, kendime yetim, kendime öksüzüm. Kendimi ben bile terk etmişim. Çünkü kendileşmek, ötekileşmek kadar kabul görmüyor bu zamanda. İşte tam da bu sebepten, ben de bedeni tıpkısının, aynısı, ruhu çelişik, en çok istek alan insan profiline dönüştürdüm kendimi. Biraz zora ki, biraz işime geleninden… Çoğunluğa en çok uyanından, kalabalıkta sırıtmamak için. “Ben buradayım” demek yerine, yoklamada yok olmamak için, sıra dışı beni törpüleyip, yonttum. Eh işte, biraz benzedim size. Siz küsmeyin diye o küstü bana. Artık gönül almak, gönül koymaktan daha zor. Üç günü geçince, günaha erermiş, küsmeler. Bize de öyle oldu. Öyle usturuplu kırılmıyor ki senden olan cam kesikleri, tuzla buz; hangi tutkalı alsan eline, tutkal çaresiz…

Dosta mı yabancıyım, dost mu bana yabancı? Sevgililer etmiş bu gönlü bir hancı. Üç günlük dünyada, bir nefeslik canda, bir kaşık suda boğmuş, dost denilen yalancı. Kiminde dilim, kiminde elim, kiminin de yakasında kalmış, ahımın lafügüzaftı… Şimdilerde, doğru dedikleri sadece yaşamak ağrısı. Şiirsel bir anlatımda akmıyor hayatın kafiye düzeni, kimileri tam, kimileri zengin, kimileri tunç, kimileri cinaslı, kimileri de benim gibi yarım kafiye. Edebî bir tamlamada edebi aramak ise nafile. Yoktan, var eden verir mi şimdi bu derde ilacı? Sabır en güzelinden işlenir mi kalbe? Bembeyaz bir çarşaf örtsem, içimdeki çöplükleri kapatır mı? İlişiversem, sokulsam kendime şimdi beni affeder mi? En çok kendime yabancı kaldım, bu yüzden en çok kendimi özlüyorum. Sözde insan içine karışmak, çoğunluğa ayak uydurabilmek adına, meğer ne çok sıradanlaşmışım. Çıkıntılarımdan ve onları törpülemek zorunda kalmaktan sıkıldım. Gel! Affet beni, serseri yanım; ben seni çok özledim…

Ayla Kapıcı/Ruh Bedene Küserse

Etiketler:

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git